وي در ادامه سخنان خود در پاسخ به خبرنگار ايلنا مبني بر مشکلات به وجود آمده در شبکه اينترنت کشور بعد از قطعي کابل جاسک- فجيره اظهار داشت ISP برتر در زمينه سرعت را معرفي و اسامي آن را در سايت شرکت قرار دهيم.”
به گزارش ايلنا، مهديون در ادامه سخنان خود به بسته شدن جي ميل اشاره کرد و گفت:

وي در ادامه سخنان خود به بودجه شرکت فناوري اطلاعات در سال‌جاري اشاره کرد و گفت: بودجه امسال نسبت به بودجه سال گذشته تغيير کرده است چرا که شرکت به سمت کارهاي حاکميتي مي‌رود و با توجه به لايحه جامعه ارتباطات که تکميل شده و به مجلس رفته بنابراين سازمان در آمد شرکتي ندارد و اگر از حاکميت بودن خارج شود در اصلاحيه بودجه که نيمه سال مشخص مي‌شود بحث بودجه و شرکت مورد بررسي قرار خواهد گرفت.
وی در پایان سخنان خود اظهار داشت: در حال حاضر ما از نظر شاخص ضریب نفوذ اینترنت در منطقه اول هستیم و از نظر بیشترین جهش فناوری اطلاعات از سال ۸۴ تا ۸۸ در منطقه دارای رتبه دوم هستیم که امیدواریم تا پایان سال برنامه پنجم در میانگین همه شاخص‌ها به مقام دوم حوزه IT دست پیدا کنیم.
در این صحبتها چند نکته باعث به تحریر آمدن این یادداشت کوتاه شده است. نخست اینکه آیا استفاده از جی میل یا سرویسهای نظیر آن به معنی عدم توسعه فناوری در داخل است. یا از نگاه دیگر آیا محدود کردن کاربران ایرانی به استفاده از سرویسهای داخلی هرچند بی کیفیت و نارسا باشند باعث ارتقاء فناوری در داخل می گردند؟
مسلما راه پیشرفت فناوری داخلی، عدم استفاده از فناوری خارجی، (آن هم فقط به دلیل خارجی بودن آن!) نیست. بلکه حداقل کاری که میتوانیم انجام دهیم یک الگوبرداری صحیح و بومی سازی این فناوری در داخل است.
از سوی دیگر در اظهارات اخیر آقای مهدیون مطالب جالب دیگری نیز وجود دارد. در حال حاضر استفاده از ایمیل ملی فعلا (؟) مختص مدیران دولتی بوده و برای ثبت یک نشانی در این پایگاه متقاضی باید تمامی مشخصات حقیقی خود مثل محل خدمت، کد ملی، کد پستی و غیره را به همراه نامه درخواست کتبی و رسمی مهر و امضاء شده سازمان دولتی ذی ربط خطاب به “معاونت فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات” ارسال نماید.
جالبتر اینکه در صفحه ثبت حساب کاربری ایمیل ملی، نام کاربری شخص هم متناسب با نام حقیقی پیشنهاد داده می شود. حال اینکه طی این همه مراحل و ارایه این حجم اطلاعات در نهایت شخص (مدیر دولتی) را به ایمیلی هدایت می کند که هیچ امکاناتی بیشتر سرویسهای مشابه جیمیل و یاهو ندارند و البته برای ثبت یک حساب کاربری، چنین اطلاعاتی را با نامه مهر و امضاء شده طلب نمی کنند.
آیا با وجود ارایه چنین راه حلهایی از طرف مدیران باید منتظر پیشرفت فناوری اطلاعات بود؟
آيا واقعا مملکته داريم؟